Home

Zwangerschapsverlof

zwangerSchrik niet, dit wordt geen verhaaltje over zwangerschap, maar is slechts een bruggetje naar een krantenartikeltje.

Het is 1959; ik ben vertegenwoordiger voor ‘Dobbelman’ en ben tijdelijk gestationeerd in de Achterhoek en logeer in hotel ‘De Graafschap’ in Doetinchem. Op dinsdag 27 januari rond 18.00 uur word ik, bij terugkeer, door de hotelreceptioniste ontvangen met de woorden: ”Gefeliciteerd meneer Lommert, uw vrouw heeft vanmiddag het leven geschonken aan een gezonde zoon. Of u zo snel mogelijk naar Deyselhofkliniek wil komen”. Natuurlijk spring ik direct weer in de auto, rijd naar Amsterdam en kan om 21.00 uur mijn echtgenote in mijn armen sluiten en mijn zoon bewonderen. N.B.: snelwegen waren er nog niet; de reis ging nog via binnenwegen.

De volgende dag belde ik mijn baas en vertelde hem het heugelijke nieuws.  Hij feliciteerde mij, voegde daaraan toe dat ik vandaag een snipperdag had om mijn zoon aan te geven, maar zei ook nog even dat ik wel de volgende dag weer om 9.00 uur in Varseveld bij de eerste klant moest zijn. Dus ging ik snel naar het gemeentehuis om mijn zoon een naam te geven en naar de drukker om deze naam op een kaartje te zetten. Om 17.00 uur op een holletje naar de kliniek naar vrouw en kind en vervolgens door de duistere avond weer terug naar hotel ‘De Graafschap’, waar ik om 19.30 uur nog net op tijd ben om iets te eten. Vrijdag terug naar Amsterdam. Omdat het nu, na 62 jaar toch verjaard is, durf ik nu wel te bekennen, dat het verslag op mijn dagrapport ´Laatste bezoek 17.05u” bezijden de waarheid was. Na een gelukkig weekend samen, was er weer een afscheid op zondagavond en stond ik maandagmorgen voor de deur van een Vivo winkel in Zelhem om de Castella producten te verkopen. De woensdag daarop was ik klaar in de Achterhoek en was ik weer dagelijks bij vrouw en het klaverblad van vier in Amsterdam.

Waarom ik dit verhaal vertel? Aanleiding was een krantenkop, die mij echt van mijn stoel deed vallen: vijf weken betaald zwangerschapsverlof voor vaders. Onder deze kop worden de details vermeld: de eerste twee weken 100% salaris, dan twee weken 75% en de vijfde week 50%. Maar de vijfde week is facultatief en hoeft niet te worden opgenomen. Hoofdschuddend heb ik kennis van het verhaal genomen. Wederom word ik geconfronteerd met het feit dat ik toch wel oud ben geworden. Niet alleen de technische vooruitgang maar ook de sociale vooruitgang is onvoorstelbaar.  Hier heb ik daarvan nog een mooi voorbeeld. Het is een fragment uit mijn aanstellingsbrief als assistent- vertegenwoordiger van de fa. Dobbelman te Nijmegen dd. 17 december 1949.

Verlofregeling:

U heeft recht op totaal 14 verlofdagen te besteden als volgt:

6 dagen aaneengesloten, te besteden naar eigen inzicht;

6 verplichte snipperdagen te weten 15 augustus, 1 november, de vrijdag na Hemelvaart, de dag vóór of na de Kerstdagen, Koninginnedag en Bevrijdingsdag;

En 2 dagen, naar eigen inzicht.

Ook kennen wij het ABV (Algemeen Bijzonder Verlof).

- voor huwelijk 3 dagen;

- voor geboorte eigen kind 1 dag;

- voor overlijden eigen echtgeno(o)te 6 dagen;  

- voor overlijden naaste bloedverwanten 3 dagen.

Mocht u onverhoopt behoefte hebben aan een periode van retraite dan dient u contact op te nemen met onze maatschappelijk werkster.

Ik vermeld ook nog een paar paragrafen uit de cao-afspraken zodat ik u een indruk geef van de sociale omstandigheden in de vijftiger jaren:

  • - een werkweek van 48 uur tot zaterdags 13.00 uur.
  • - de eerste drie ziektedagen zijn voor eigen rekening.

Hierbij heb ik wel een aardig beeld geschetst van de sociale toestanden uit de vijftiger jaren.

Voor veel 75ers komt bovenstaand verhaal mogelijk bekend voor. Maar de generatie van 20 tot 40ers zal met verbijstering kennisgenomen hebben van de arbeidsomstandigheden in die jaren. Daarom verbaast het mij enorm dat het Malieveld in Den Haag en het Museumplein in Amsterdam niet vol staan met mensen van 20 tot 40 jaar met grote spandoeken met de teksten: “wat hebben wij het toch onvoorstelbaar goed en wat zijn wij gelukkig en tevreden”.

Dat dit een “Pia Vota” (vrome wens) is, is regelmatig op TV te zien: de ME en waterwerpers tegenover een ontevreden menigte.

Dan merk ik weer dat ik oud word…

>> Terug naar Verhalen.



 klik op pagina


     Uitverkocht.