Home

VERANDERINGEN                                              DOOR RICHTE LOMMERT 

Zomaar een zonnige morgen in juli 2021. Vrouwdin is naar de verjaardag van een vriendin en een vriend komt mij gezelschap houden. Bij de koffie roddelden wij over bekenden en toen de wijn op tafel kwam, werden de problemen van ons land uitvoerig besproken. Toen de fles leeg was hadden wij de oplossing gevonden voor de woningnood, de CO2 uitstoot, de immigratie, de economische ontwikkeling, de veiligheid en het asielbeleid. Onbegrijpelijk toch, dat Marc Rutte ons niet even belt, dan was hij in één keer van alle sores af geweest.  Waarschijnlijk kent Marc mijn telefoonnummer niet…

Dan wijst mijn vriend plotseling op een grote kop in het ochtendblad dat op tafel ligt: Cyberaanval op Zweedse supermarktketen. Hackers eisen 70 miljoen dollar in bitcoins”. Dan komt hij met een pausvraag: (NB.: een pausvraag is een vraag waarop de vragensteller bijna altijd het antwoord weet bijvoorbeeld: “Is de paus katholiek?” of vraag van vrouwdin om 17.00 uur “Richte wil je een glaasje wijn?”).

Natuurlijk weet ik niets van cybercriminaliteit en hackers. Dan merkt mijn vriend op: “Wij als 80 en 90-plussers zijn te oud voor deze moderne dingen”. Inderdaad, mijn simpele kennis houdt op bij de computer (ik heb niet eens een mobieltje) maar mijn vriend heeft wel een alwetende telefoon).

Na zijn vertrek mijmerde ik nog even door en moest ineens denken aan een vriendenreünie in voorjaar van 2017 in hotel Kerckebosch in Zeist. Twaalf oude vrienden (letterlijk en figuurlijk) zijn bijeen om oude herinneringen op te halen.  De conversatie beweegt zich voornamelijk over het succes van onze kinderen zoals: “mijn zoon is bevorderd tot Ritmeester, mijn dochter is advocaat geworden, onze kleinkinderen (de mijne is twee en loopt al; de mijne is twintig en zit weer)”.

Dan neemt iemand het woord dat hij met zijn zoon van zes naar de kermis was geweest. Hij was in geen twintig jaar op een kermis geweest en is zich doodgeschrokken. De draaiorgels, die lang geleden aangename klanken produceerden, waren vervangen door geluidsinstallaties die via enorme boxen een oorverdovend kabaal produceerden. Er waren (te) veel gokkramen met trekkasten en schuiftractoren. Attracties, waarin een normaal mens doodsangsten uitstond, vonden gretig aftrek. Met weemoed dacht hij terug aan de favoriete attractie uit zijn puberjaren: de rups waar hij zijn meisje op trakteerde. Na twee rondjes ging er een kap over de rondrijdende karretjes en werd iedereen aan het zicht onttrokken en dan…

De verteller keek verheerlijkt bij de herinnering. “Ja dat was vroeger, maar heb je wel enig idee hoeveel dingen sinds onze jeugd van de markt verdwenen zijn? Zeker honderd producten”.

Over het getal van honderd ontstond enige discussie. “Laten we er een wedstrijd van maken, ieder schrijft tien producten op die vroeger wel en nu niet meer te koop zijn”. Daar gingen we. “Doet u ook mee”?
Kolenkit, antraciet nootjes vier, kolenhaard, potkachel, oliehaard, hetelucht kachel, pijp in rekje met tekst “het is geen man die niet roken kan”, porseleinen lampetkan met bak en kammenbakje, 69 watt gloeilamp, 3 pits petroleumstel, houten koffiemolen (tussen de dijen en draaien maar), zeepklopper voor de vaat, plusfour, kamizooltje, borstrok, kruidenierswinkels van Simon de Wit, Piet de Gruyter, (het snoepje van de week) ViVo, Centra, VéGé, Sperwer (De Sperwer spiedt naar wat u voordeel biedt), telefoon met kiesschijf, openbare telefooncel, carbonpapier, telex, fax, doorslagpapier, stencilmachine, slobkousen, wringer, zinken wasbord.

We kwamen met gemak tot over de honderd. Als toegift deden we ook nog een wedstrijd met producten die nu wel en vroeger niet bestonden. Daar was geen aardigheid aan, vele honderden. Bekijk de wereld en je ziet ze overal. Het is het overtuigend bewijs hoe de wereld veranderd is. Zowel op technisch als sociaal terrein. Maar dit laatste is een ander verhaal en komt nog.



 klik op pagina


     Uitverkocht.