Verhalen
 

DANSEN IN HOLLYWOOD     DOOR RICHTE LOMMERT

Enige tijd geleden zag ik op de TV een reportage van een dansfestijn. In een grote zaal stonden honderden, meest jonge, mensen, het merendeel tegenover elkaar, maar er stonden ook een paar solitaire mensen tussen. Zij hielden elkaar niet vast maar bewogen hun lichamen op de maat van de muziek. Hun armen waren omhoog en hun handen bewogen alsof ze een lamp in een plafonnière draaiden. Hun gelaatsuitdrukking was van opperste zaligheid.

Op een podium stond een band bestaande uit een drummer, een man achter een soort piano op poten en vier mannen met een dure Fender gitaar voor hun buik. Alle instrumenten waren verbonden met versterkers en grote geluidsboxen en daardoor veroorzaakte de band een oorverdovend kabaal en af en toe gaf iemand een kreet, die dan door de dansende zaal werd overgenomen.

Hoofdschuddend heb ik het tafereel aanschouwd en besefte weer eens dat ik oud word.

Hoe het kwam weet ik niet, maar plotseling gingen mijn gedachten terug naar de jaren veertig van de vorige eeuw.

Mijn jongensjaren, van 12 tot 17 jaar, zijn grotendeels “verwoest” door de oorlog. Een avondklok, eerst van 24 uur, later 20 uur, nauwelijks amusement, alleen bioscopen met Duitse films. Ons amusement bestond uit klaverjassen, monopolie spelen en lezen in Het Boek voor de Jeugd. Het woord dansen kende ik alleen maar als werkwoord en niet als activiteit. Dit laatste kwam in 1946 toen ik bij de dansschool Wim van Beek de foxtrot (slow-slow, quick-quick slow), de Engelse wals (1,2,3 – 1,2,3, 1,2,3,), de tango en de samba leerde. Ook de dansetiquette werd daarbij niet vergeten. De lesstof werd in praktijk gebracht op de maandelijkse dansavondjes in de gymnastiekzaal van onze school. Twee jongens hadden een draaitafel en een versterker en draaiden grammofoonplaten van de Ramblers en de Skymasters. Twee avonden in de periode 1947/1948 herinner ik mij nog goed: de ene met de oud-leerling Wim Ibo. Wim was een opkomend cabaretier en was van de verkeerde kant, zoals dat vroeger werd gefluisterd. De andere herinnering is aan medeleerling Frans van Dusschoten, die ons het nieuwe schoollied leerde.

Na zeven jaar ken ik de eerste regels nog: ”Ja we hebben een prettige school, van leren en ontspanning beide”.

Het echte uitgaan in danslokalen kwam pas na de komst van het loonzakje.

Er waren destijds in Amsterdam twee dansgelegenheden, zoals gebruikelijk, te weten de RK St. Jozef op de Nieuwendijk en de neutrale Hollywood in de Leidsestraat.

Afbeelding2.jpg

Eén bezoek uit 1950 aan Hollywood is mij altijd bijgebleven omdat het ook het contrast met 2022 weergeeft.

Het is zaterdagavond in 1950 en ik ga met mijn boezemvriend Fred dansen in Hollywood. Messcherpe vouw in de broek, schoon overhemd en jasje dasje en Brylcreme in het haar. Bij de trap naar de danszaal op de eerste verdieping, is het een enorme drukte. Twee potige portiers regelen de binnenkomst.

Om boven complete vechtpartijen te voorkomen mogen slechts een gelijk aantal jongens/mannen en meisjes /vrouwen naar boven. Fred en ik hebben geluk: gelijk met ons komen twee meisjes aan en we kunnen met z’n vieren naar boven. In de grote zaal zitten de “vrije” meisjes links en de “vrije” jongens rechts. Aan de lange zijde zitten de stelletjes met daar tegenover een podium. Boven het podium hing een grote linnen banderolle met de tekst: “The Gusonians”.

Op het podium stond het orkest, bestaande uit een pianist achter een echte piano, een drummer achter een indrukwekkend drumstel en vier musici die allen een blaasinstrument, te weten klarinet, saxofoon, trompet en trombone, bespeelden. Eén speelde ook nog accordeon, speciaal voor de tango. Op een stoel zat een mooie jonge vrouw in een witte jurk die liedjes zong. Er was een microfoon met versterker voor de zangeres en voor Guus, de orkestleider, om de nummers aan te kondigen.

Om Afbeelding1.jpg20.00 uur nodigde Guus de aanwezigen uit om het bal te openen. De losse jongens liepen rustig naar de vrije meisjes en vroegen ze volgens de heersende dans etiquette ten dans: middelste knoopje van het jasje werd onderweg dichtgeknoopt, de linkerhand op de rug en de rechterhand uitgestoken en met een lichte buiging werd het meisje ten dans gevraagd. In 99% werd de uitgestoken hand aanvaard. Wanneer iedereen op de dansvloer staat begint het orkest met zijn eerste foxtrot, In the Mood.
Na drie nummers is de eerste ronde afgelopen, de jongen biedt het meisje zijn arm aan en brengt haar terug naar haar plaats en met weer een lichte buiging neemt hij afscheid van haar. Het orkest speelt vervolgens een (Engelse of Weense) wals en op verzoek een tango of een samba.

Om 22.00 uur kondigt Guus een schrikkeldans aan. Hierbij vragen de dames een heer. Een leuke dame vraagt mij ten dans. We dansen een foxtrot en de vrouw zegt: “Dit gaat geweldig. Ik heb al een paar keer tenendansers gehad maar jij danst prima. Kunnen we niet samenblijven?” Ik vind het een uitstekend idee en we blijven de rest van de avond samen.

Om 23.45 u. zegt mijn nieuwe dansvriendin: “Sorry hoor, ik moet naar huis”. Aangezien ik een klik voelde bied ik aan om haar naar huis te brengen, een aanbod dat zij gretig accepteert. Stevig gearmd en druk pratend lopen wij samen drie kwartier naar haar huis in Amsterdam West. Ik zie al huisje-boompje-beestje toekomstvisioenen. Aangekomen bij haar huis zie ik een heel boze vader in de deuropening. Woedend roept hij zijn dochter: “Je moest om 12 uur thuis zijn en het is nu bijna 1 uur. Waar ben je geweest?” “In Hollywood”, antwoordt zij bedeesd. Dan pakt hij haar ruw bij de arm en duwt haar de gang in. Vervolgens kijkt hij mij geringschattend aan en vraagt: ”Ben je Katholiek?”. Een vraag die ik overeenkomstig de waarheid ontkennend moet beantwoorden. “Wil je dan nooit meer terugkomen. Ik verbied mijn dochter de omgang met een heiden” en sloeg de deur dicht.

Een illusie armer ging ik naar huis, weer een uur lopen. Onderweg bedacht ik dat de boze man mij niet had gevraagd of ik een strafblad had. Hij vond het geloof kennelijk veel belangrijker. Deze geloofsdiscriminatie is gelukkig in 2022 ondenkbaar.



 klik op pagina


     Uitverkocht.